Kendi halinde, sade ama mutlu bir hayatı vardı istiridyenin. Denizin derinliklrinde bir kayaya tutunmuş,yaşayıp gidiyordu. Tuzlu deniz suyundan yiyeceğini buluyor,sert kabuğu onu düşmanlarına karşı koruyordu. O da zamanının büyük kısmını etrafından süzülerek geçen balıkları seyrederek geçiriyordu.

Derken, bir gün istiridyenin içine bir sızı düştü. İçinde hissettiği acı sakin geçen hayatını alıp götürmüş,yerine sıkıntılı ve sancılı günler getirmişti. İstiridye, bu sancıların nedenini öğrenmekte gecikmedi: Bir kum taneciği! Küçücük bir kum taneciği nasıl olduysa istiridyenin içine girmiş ve şimdi onu acılar içinde kıvrandırıyordu.

Bir gün istiridye kendi kendine bu kum taneciğini ne yapacağını düşünmeye başladı. 'Bu sıkıntı neden benim başıma geldi? Nasıl oldu da oldu?' gibi sorular sormanın gereksizliğinive faydasızlığını biliyordu. O kum taneciğinden kurtulmanın mümkün olmadığının da farkındaydı. O halde yapması gereken , bu davetsiz misafirle birlikte yaşamaya çalışmaktı.

Bu kararından sonra istiridyenin sancıları sona ermedi, ama azaldı. Şikayet etse kat kat artacak olan sıkıntıları dayanılabilir ölçüde kaldı. Günler, aylar ve yıllar geçti. İlginçtir, istiridyenin ağrıları ve sıkıntıları da neredeyse sona ermiş, ve ardında herkesin ziyaret etmekten zewk duyduğu bir istiridye bırakmıştı.

Çünkü, hayatının uzun süre acılarla geçmesine neden olan o kum taneciği, onun sabrıyla bir inciye dönüşmüştü. İstiridyenin bulunduğu yerde yaşayan diğer deniz canlıları onu sık sık ziyaret etmeye , zaman zaman kabuğunu açtığında ortaya çıkan muhteşem inciyi seyretmeye geldiler.

Ve bir şeye karar veremediler: O harika inci mi istiridyeyi güzelleştiriyordu,yoksa sabır ve sükunet sembolü gibi duran istiridye mi inciyi öyle güzel gösteriyordu?

sizce?

Tabağında hoşuna gitmeyen bir yemek bulduğun zaman şikayetçi olma...  Tabaklarında karınlarını doyurmak için bile bir şey bulamayan insanları düşün.

Trafikte kendini umutsuz hissettiğin zaman talihsizliğine yanma...  Dünyada özel arabasına binme şansı olmayan insanları düşün.

İşinde zor bir gün geçirdiğin zaman kendi kendine söylenme...  Yıllarca işsiz kalanları düşün.

Araban evinden uzak bir yerde bozuldu diye hayata küsme...  Doğduğu günden beri böyle bir yürüyüş yapmayı özlemiş bir felçliyi düşün.

Aynaya baktığın zaman yeni bir beyaz saç teli seni üzmesin...  Saçlarına tekrar sahip olmayı bekleyen ve kemoterapi gören bir hastayı düşün.

Hayatın amacını ve anlamını düşünmeye başladığın zaman kafan karışmasın...  Bunu düşünmeye bile fırsatı olamayanları düşün.

ve bir gün insanların sertliği,umursamazlığı,kibiri ve güvenilmezliği karşısında kendini küçümsenmiş ve harcanmış hissedersen,yine de gülebilmeyi dene...   Çevresindekilere sert,umursamaz,aşağılayıcı ve ezici davranan bir kişi olmadığına şükret.

 Bir gün kalktık Özgürlük Parkı'na gittik.mevsim güzdü.yapraklar yerlere serilmiş,en hafif esintide ayaklarımıza düşüyor.Kimseler yoktu görünürde.Bir boy yürüdük.Bir aşk öyküsüydü anlattığı...
   Nefes aldıkça o hafif esinti ruhumuzu okşuyor,içimizdeki aşkı dahada körüklüyordu.Yerlere dökülmüş yapraklar aşkımızın en güzel şahitleriydi adeta. Her rüzgar estiğinde onlarında ruhunu okşuyor ve hareket ettiriyordu bedenlerini...
   Ellerimizi birbirimize kenetlemiş,yaprak hışırtıları eşliğinde yürümeye devam ediyorduk.Yaprakların rüzgarla dansının sesiydi bu huşırtılar.Aynı ses bizim en güzel aşk şarkımızdı duyduğumuz.
   Önümüzde mutlu bir sonsuzluğa uzanır gibi uzanıyordu yol.Yeşilin içinden uzanan bir kucak gibi karşıladı bizi.Aşkımızda ayak uydurmuştu bu güzelliğe. Çoktan buranın bir parçası olmuştu... Yeşilin kucağında ellerimiz kenetlenmiş şekilde ilerliyorduk.Etrafta kimseler görünmemesine rağmen herkes aşkıyla kucaklaşmıştı bu yeşiller diyarında.Bitkiler,yemek arayışı içinde olan küçük hayvanlar ve ileride birbirine sarılmış oturan yaşlı çift..
   Uzaktan o çifti izlemek içimizi titretti. Birbirimizle hiç konuşmuyor,bakışlaarımızla aşkımızı yaşıyorduk.Farkında olmadan duygulanmıştım ve içimdeki aşkın bir damlası gözlerimden aşağı süzüldü. Yaşlı adamın elleri kadının ellerindeydi. elleri titriyordu fakat hala gözlerinin içi parlıyordu.yıllardır bitip tükenmeyen aşklarıydı beni duygulandıran.Onlar için hayat çok uzun değildi..Birbirlerini kaybetme korkusu,içlerindeki yılların aşkı ile dans ediyordu. Ama onlar hala birbirlerine ümitle bakıyor,son nefeslerini vereceklri günü düşünmeden o anın tadını çıkartıyorlardı.
 
   Yaşlı çiftin mutluluğunu bozmadan yürümeye devam ettik.İçimde garip bir çırpınış vardı ve buna engel olamıyordum.Onun gözlerinin içine içimdeki aşkı haykırır gibi baktım.İkimizinde gözleri aynı duyguları anlatmak için birleşiyordu.Dünyanın en güzel duygusuydu aşk.
   Yeşillerin diyarında ,kenetlenmiş ellerle bir günü bitirmiştik.Aklımızda yaşlı çiftin aşkı ile oradan ayrıldık. Hayata inat aşkımızı yaaşlanana kadar yaşayacak, hep birbirimizin yanında olacakatık.Yüzümüzün hayatın izlerini taşımasını beraber hissedecektik. Ellerimizi kenetleryecek ve aşkımızın dansına şahit olacaktık.
   Hayatın en güzel duygusudur aşk ve kenetlenmiş eller..
 

Bir kadini aglatmak çok zor degildir aslinda. Kadinlar her seye
aglayabilir; bir filme, bir
sarkiya, bir yaziya... En az erkekler kadar yani! Ama bir kadini
yürekten aglatmak zordur. Eger bir kadin yürekten agliyorsa,
aglatan onun yüregine ulasmis demektir. Ama o yüregin degerini
bilememis olacak ki aglatan, gözünü bile kirpmadan teker teker
batirir ignelerini yüregine! Iste o zaman koca bir yumruk gelir
oturur bogazina kadinin. Yutkunamaz, nefes alamaz; çünkü o koca
yumruk canini çok acitir. Gözleri bugulanir kadinin sonra.
Aglamayacagim, der içinden. Ama engel olamaz iste. Çünkü
yüregine ulasmistir birileri ve igneler saplamaktadir.. Bu aciya
ne kadar karsi koyabilir ki bir kadin!! Ince ince süzülür yaslar
gözünden; önce birkaç damla, sonra bir yagmur seli... Ve kadin
aglar; hem de çok! Sanmayin ki gidene aglar kadin! Gidenin
giderken koparttigi yerdir onu aglatan, orada biraktigi yaradir.
O yaranin hiç kapanmayacagini, kapansa bile izinin kalacagini
bilir kadin; o yüzden aglar. Ama bilir misiniz, aglamak
kadinlari olgunlastirir. Her damla, daha çok kadin yapar
kadinlari. Her damla bir derstir çünkü. Bazen kadinlar
agladiginda çogu insan, "aglama niye agliyorsun ki, degmez onun
için" derler. Bilmediklerindendir böyle demeleri. Çünkü
yürekleri aciyan kadinlar aglamazlarsa, ölürler. Gidenin
giderken kadinin içine biraktigi zehirdir onlari öldüren!
Aglayarak o zehirden kurtulur kadinlar, o irini temizlerler
yaralarindaki! Çünkü bilirler, o irin temizlenmezse iltihaba
dönüsür yaralari. Dönüsmemesi lazimdir oysa. O yüzden de bolca
aglarlar. Zaman geçer sonra. Kadinlar kendilerine sarilmayi
ögrenirler. Umarim ögrenirler, yoksa ruhlar sapkin yollara
çarpar kendini. Sapan ruhlarin dogru yolu bulmasi da yeni acilar
demektir. Bunu bilir kadinlar, o yüzden eninde sonunda
ögrenirler kendilerine sarilmayi... Çok aglayan kadinlar, bir
çok seyden vazgeçen kadinlardir aslinda. Her damla olgunlastirir
kadinlari evet ama olgunlastikça o safça inandiklari ask gerçegi
onlarin gözünde küçülür.. Küçüldükçe degerini yitirir ve iste o
zaman kendilerine sarilip, yeni bir kadin yaratirlar
kendilerinden. Güçlü, yenilmez, magrur ve aska inanmayan...
Insanlar soruyorlar çogu zaman neden bu kadar çok bekar kadin
var diye; hepsi kariyer derdinde olan. Çünkü inançlarini yitirdi
o kadinlar. Zamaninda yüreklerine o kadar çok igne saplandi ki,
o kadar çok agladilar ki! Artik kendilerinden baska bir dogru
olmadigina inaniyorlar, o yüzden kendilerine sariliyorlar. Çünkü
biliyorlar ki sarildiklari adamlar onlari hak etmedi; hem de
hiçbir zaman! Hep bir çikarlari oldu sarildiklari adamlarin. Eee
o zaman niye sarilsinlar ki! Niye sarilalim ki! Etrafinizda
yürekten aglayan bir kadin varsa bilin ki olgunlasiyordur. Bilin
ki, gerçekleri kabul etmeye baslamistir. Bilin ki, artik askın
olmadigina inanmistir. Bilin ki, sarilacak tek bir dogrusu
kalmistir. "O da kim, ne" diye sormayin artik. Çok aglayan
kadinlar, eninde sonunda kendilerine sarilirlar çünkü! çünkü
sarilacagi yeni adam da yine aglatacak onu !!!!>

Babam Bu Bayram Gelecek

Anne, niye ağlıyorsun? Babam bu bayram da gelmeyecek mi? Söz vermişti gelirken doğum günü hediyemi de getirecekti. Belki uçurtma getirir. Salarım uçurtmamı göklere bütün çocuklara babalarından haber getirsin diye. Belki de oyuncak arabalar getirir. Bütün çocuklara.

Anne, biz nereye gidiyoruz?

Ağlama anne. Olsun. Bu bayram gelmezse de sonraki bayram gelir. Çok özledim ama yine de beklerim. Hem o zamana kadar okumayı daha iyi öğrenirim. Ona “babacım artık gel” diye mektuplar yazarım. Geldiğinde şiirler okurum.

O zaman da gelmezse sonraki bayram gelir. Ben daha çok büyürüm. İçimdeki sevgi ve özlem de büyür.

Anladım ben anne babam bu bayram gelmeyecek. Sonraki bayram da gelmeyecek. Ondan sonra da gelmeyecek. Anne babam hiçbir bayram gelmeyecek değil mi? O zaman anne bayram da bize hiç gelmeyecek.

Anne hani geçen gün evimize kalabalık gelmişti. Herkes beni öpüp kucaklayıp ağlıyordu. Hiç biri babam gibi sarılıp öpemiyordu. “oğlum, aslanım” diyemiyordu anne. Sen de ağlıyordun. Beni dayımla başka yere göndermiştin. Ben dayıma “babam nerde, öldü mü yoksa?” diye sormuştum. Dayım, “şehitler ölmez” demişti. Bugün de okulumuzun “vatan İlköğretim Okulu” olan adını değiştirip, babamın adını yazmışlar. Başına da şehit diye yazmışlar. “Canım feda” sokağımızın adını da yine babamın adıyla değiştirmişler.

Anne bak oradaki taşın üzerinde de babamın ismi yazıyor. Anne bak, bak şehit yazıyor.

Anne hani babam yemin edecekti. Seninle gitmiştik. Seni bir süre içeri almamışlardı. O zaman babama “neden bizim yanımızda gelmediğini” sormuştum da, o da “ vatanı ve sizi düşmanlardan koruyorum” demişti. Vatan sadece bizim mi? Vatanı başkası korusa olmuyor mu anne? Babam yanımızda olmayınca bizi kim koruyacak.

Elimi bırak anne. Artık ben büyüdüm. Bugün okulda çocuklar bana “senin babanı vurmuşlar, baban şehit olmuş” dediler. Ben ağladım. Öğretmenim “sus ağlama, babası şehit olan çocuklar çabuk büyür” dedi.

Anne babamı vuranların benim gibi çocukları yok mu? Onlar da benim okuluma gitmiyor mu? Onlar da babamın adı olan okuldan mezun olmayacaklar mı? Sonra onlar da beni mi vuracaklar anne?

Öğretmenime “ babam öldü mü?” diye sordum. O da dayım gibi “şehitler ölmez” dedi. Babamın uyuduğunu söyledi. Anne babam uyumayı sevmez ki o çalışmayı sever. Sen ona çok çalıştığını söylediğinde “çalışacağım ki hem siz rahat edin. Hem vergimizi verip diğer insanlara faydalı olalım” demişti. Anne, okulda bize kitap defter dağıtıyorlar, babamın verdiği parayla mı dağıtıyorlar? Babamı vuranların çocuklarına da veriyorlar mı?

Anne şimdi benim öz kardeşlerim olmayacak mı. Bana ağbi diyen olmayacak mı? Ben büyüyüp evlenince çocuklarımın dedesi olmayacak mı? Halaları, amcaları olmayacak mı?

Anne o gün hani kalabalık toplanmıştı evimizin önünde, kırmızı bayrağa sarılmış büyük bir kutu taşıyorlardı. “kutu da ne var” diye sormuştum kimse söylememişti. Ben de babam bana büyük bir hediye aldı sanmıştım. Anne hiçbir hediye babamın yerini tutmaz ki.

Anne babamı vuranlara babam ne kötülük yaptı. Düşmanlar saldırsaydı, onların çocuklarını da babam korumayacak mıydı?

Anne babamı vuranların çocuklarının karnı doymuyor mu? Onların evleri yok mu? Elbiseleri yok mu? Eğer yoksa bizim yanımızda kalsınlar, bizim yediklerimizden yesinler, benim elbiselerimi giysinler. Ama bana babamı geri versinler.

Anne, kalabalığın olduğu gün takım elbiseli adamlar babamın çok iyi insan olduğunu söylediler. Yanımızda olduklarını söylediler. Şimdi niye yanımıza gelmiyorlar?

Anne yine öğretmenimiz dedi ki “şehitler çocuklarına şefaat edermiş.” Babam, onu vuranların çocuklarına da şefaat eder mi? Benim babam çocukları çok sever. Onlara da şefaat eder değil mi?

Babamı vuranlar özgürlük istiyormuş, demokrasi istiyormuş. Onların çocukları da babasız kalacaksa biz istemeyelim olur mu?

Anne, yine onlar haklarını istiyormuşlar. Benim babam kimsenin hakkını yemez ki? Hem hangi hak candan önemli olur ki?

Anne, vatan sadece bize mi lazım? Babamı vuranlara lazım değil mi?

Anne şimdi babam bu toprakların içinde mi yatıyor? Elleri üşümez mi? Acıkmaz mı, susamaz mı? Beni hiç özlemez mi?

Anne babam bu mezarda sığmaz. Benim babam nasıl sığar buraya anne?

Babam bu bayram geleceğini söylemişti anne. Benim babam sözünde durur anne. Belki gelir de biz göremeyiz anne. Bayramlıklarımızı giyelim de bizi böyle görüp üzülmesin, ağlamasın anne. Olur mu anne?

SEVGİLİ SİTE ZİYARETCİLERİ BU SİTEDE TOPLUMUN BİR YARASI OLAN AİLESİNDE BİR SEBEPLE KAYBOLAN, YERİNDEN YURDUNDAN UZAKLAŞAN İNSANLARIMIZA YERVERDİM "UNUTMAYIN HEPİMİZ İNSANIZ" BİR GÜN BİZLERİNDE BAŞINA GELEBİLİR. İLGİ ALAKANIZ İÇİN ŞİMDİDEN TEŞEKKÜRLER. KAYBOLMA NEDENLARİ Evlenme vaadiyle,Fuhuş amacıyla,Evlat edinmek için,Cinayet Dilendirmek amacıyla,Organ ticareti için,Uyuşturucu işinde kullanmak amacıyla Düşüncelerinden ötürü,Ailedeki geçimsizlik,Maddi sorunlar,Alacaklılarından kaçanlar, Askerlikten kaçanlar,Sevdiğine kavuşmak için kaçanlar,Düşmanlarından kaçanlar ''Şöhret'' olmak için kaçanlar,Polisten Kaçanlar,Zekaözürlüler,Yaşlı ve düşkünler Çaresiz hastalıklara yakalananlar ve terk edilenler, Akıl hastaları Trafik kazalarında yaşamını yitirenler,Doğal afetlerde kaybolanlar http://kayiparaniyor.azbuz.com

Kendine iyi bak" bir "veda" değil "elveda" cümlesidir çoğu zaman.
O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde...
"Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım.
Olamayacağım. İstesem de istemesem de.
Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmanı istiyorum. Olurda bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum.
"Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra kendinden başkası olmayacak yanında sana bakacak. Ben olmayacağım. Kendine iyi bak ve beni düşünme.
Çünkü ben de seni düşünmeyeceğim artik.
Arama sakin beni, yazma, çünkü ben yazmayacağım.
Sil beni yüreğinden, çünkü ben sileceğim.
Fakat yaşanılan, paylaşılan güzel şeyler hatırına sana yürekten mutluluklar diliyorum.
Ve ben bir daha dönmemek üzere gidiyorum
" "Kendine iyi bak.
Aramızda geçen herseye rağmen benden sonra iyi olduğunu bilmeyi tercih ederim.
Aslında bilmem çok önemli değil, iyi olduğunu varsayacağım ben.
Seni bir daha asla görmemek üzere gidiyorum ben, seni kendinle bas basa,
Yapayalnız bırakıyorum ben.
Biliyorum kendini bırakacaksın benden sonra, o yüzden iyi bak diyorum.
Aslına bakarsan, çok da fazla umursamıyorum.
" Kendine iyi bak, derler ve giderler.
Tutkuyla sevenler, bazen birden fazla söylerler bunu.
Çünkü onları ayırmak, eti tırnaktan ayırmak gibidir.
Kolay kolay kopamaz onlar, süreç çok acı vericidir, yürek parçaliyicidir.
Her seferinde azalan umutlarla geri döner ve yine "Kendine İyi Bak" gözleriyle ayrılırlar.
Ta ki umut da, sevgi de tükeninceye kadar..
*Taki son elveda mezar sessizliğine bürünücüye kadar*
Tutkunun ötesinde sevenler, bir kez "Kendine İyi Bak" derler ve giderler.
Onlar eti tırnaktan ayırmak yerine ölümü yeğlerler.
Onlar bu acıyı bir kezden fazla kaldıramayacaklarını bilirler.
Kendine iyi bak, derler ve giderler.
Bu sözlerin içinde ihanet yok, hiç bir zaman olamaz derler ve giderler.
En büyük ihanet değil midir aslında seni seveni, ihtiyacı olanı yüzüstü bırakıp gitmek.
Kendine iyi bak, derler ve giderler.
Seni suskunluğa mahkûm edip giderler.
Seni parçalara ayırıp, en büyük parçayı yanlarına alıp giderler.
Seni senden alıp giderler.
Daha kötüsü suçlayamazsın onları tüm bunlar için.
Kendine iyi bak deyip gidenin geçerli bir nedeni vardır elbet.
Suçlatmaz kendini. Savaşmadıkları için kızarsın ama suçlayamazsın.
Savaşmışlarsa, yenildikleri için kızarsın ama suçlayamazsın.
*Yenildiğin için kızarsın ama suçlayamazsın*
Ayrılığın kaçınılmazlığına inandırır seni, kendine iyi bak, derler ve giderler.
Elinden umutlarını, düşlerini, sevgilerini alıp giderler.
Bir tek anıları bırakırlar geride,
Bir de hatırladıkça gözyaşlarına boğulasın diye unutulmayan nağmeler.
Arkalarına bakmadan çekip giderler eğer yalnız kalmışsan,
Çünkü insafsızlıklarını görmek istemezler.
Hersey o saniye orada bitsin, kapansın bu sayfa isterler.
"Bitti" diyemedikleri için, kendine iyi bak derler.
"Kirildim ve affedemiyorum" diyemedikleri için kendine iyi bak derler.
"Seni istemiyorum artik, hayatimdan çikaracagim ama bil ki hiç unutmayacagim"
Diyemedikleri için kendine iyi bak derler.
"Biliyorum çok kanayacaksin ama daha iyisini yapamiyorum" diyemedikleri için kendine iyi bak derler. Vicdanlarini rahatlatmak için kendine iyi bak derler, çünkü o kan uzun süre akacaktir ve o yara asla kapanmayacaktir, bilirler.
Kendine iyi bak bir noktadir çogu zaman.
Kendine iyi bak deme bana, sadece kötülükler noktalansin isterim ben.
Oysa sen iyisin....
*Sen gözümdeki isik, dudagimdaki tebessüm, sen içimdeki sevinçssin.
Sen hayatima renk katan, sen yüregimdeki çarpinti, sen hayatimdaki nesesin.
Sen yolumu aydinlatan, sen dert ortagim, sen gönül yoldasim, sen bir tanesin.
Kendine iyi bak deme bana.
Nokta koyma.
Keske böyle yasanmasaydi bazi seyler, keske affedebilsen beni, keske ben de affedebilsem.. Keske döndürebilsek zamani geriye.
Keske bugünkü aklimizla yasasak herseyi bastan.
Nafile...Ama yine de, gitmesen olmaz mi? Bitmesek olmaz mi?
Sen eksikken, ben nasil tam olurum?
Senden kalan boslugu kimlerle doldururum?
Savassak aramiza giren seytanla olmaz mi?
Hani büyük asklar her türlü engeli asardi, hani gerçek dostluklar her sinavi geçerdi,
Hani sevgi eninde sonunda kazanirdi?
Hani hayatta hiç kirlenmeyecek degerler vardi?
Hani en büyük zaferler, en kanli savaslarin ardindan kazanilirdi?
Bunlarin hepsi yalan mi?... Sahiden...,
Gitmesen olmaz mi?
Bitmesek olmaz mi?
Peki o zaman...
Senin istedigin gibi olsun...
Öyleyse...
Sen de "Kendine Iyi Bak.

David o gün çok yoğundu, seçim kampanyaları devam ediyordu. Aceleyle çevirdiği telefonda karşısına çıkan şarkı gibi bir sesle karşılaşınca şaşırdı. Özür dileyip kapattı. Ama o hoş ses aklından çıkmıyordu.

Ertesi gün sabah erkenden o numarayı aradı. Telefon çalarken kalbi çok hızlı çarpıyordu. Evet karşısında yine o tatlı ses vardı. Kendisini tanıttı. Konuşmaya başladılar. Konuştukça kızdan dahada etkileniyordu.

Günler geçti. Hergün onunla konuşuyordu, onun sesini duymadan güne başlayamıyordu. Kızgın olduğunda sakinleştiriyor, üzgünken neşelendiriyor, monoton günlerde yeni heyecanlar aşılıyordu. O soğuk kış günleri bu sıcacık sesle ısınmış ve bahar gelmişti.

Bu arada seçim kampanyalarıda çetin bir şekilde devam ediyordu. Aklından ve kalbinden çıkaramadığı o kızla evlenmeliyim diye düşünmeye başladı. Bu kampanyası içinde olumlu olurdu. Danışmanı başının etini yiyordu.

- "Evlenirsen, ratingin 10 puan artar" diye...

Şu ana kadar bu konuyu pek ciddi düşünmemeşti. Neden olmasın dedi ve hızla telefonu çevirdi. Hiç nefes almadan evlenmek istediğini söyledi, kampanyasını anlattı, hayallerinden bahsetti, seçimden sonra karayiplerde bir balayından bile bahsetti. Onun çoşkusu genç kızada geçmişti. Ama bir anda sessizleşti ve mırıltılı bir sesle :

- "Henüz beni görmediniz, ya beğenmezseniz." dedi.

David "Bu kadar güzel bir sesin ve kalbin sahibi çirkin olamaz herhalde" dedi.

Bu arada eski neşesini ve çoşkusunu kaybetmişti. O zaman yarın buluşalım dedi. Buluşacakları yeri konuştular.

Ertesi gün David heyecanla buluşacakları yere geldi. Biraz sonra uzaktan yanında köpeği ile güzel bir kız geliyordu. Acaba o mu diye düşündü. Ama parkın o kısmındaki tek kişi olmasına rağmen ona bakmıyordu. Uzaklara çok uzaklara bakıyordu. Sanırım o değil dedi. Kızın gözlerinde güneş gözlükleri vardı. Kızın gözlerinin ne renk olduğunu düşünmeden edemedi.

Kız David ile telefondaki meleğin buluşacağı havuzun yanına kadar geldi. Oda ne elinde bir beyaz baston vardı. David şaşkınlıkla ona bakakaldı. Bu o telefonlarda konuştuğu meleğiydi. Ama o kördü. Ne yapmalıyım diye düşündü. Kaçıp gitmeli mi? Herşeye rağmen elini tutup konuşmalı ve onunla evlenmeli miydi? David yutkundu ve birkaç adım atıp, kızın yanından geçip sessizce gitti. Parkın dışına çıktığında son birkez dönüp kıza baktı. Kız hala uzaklara doğru bakıyor, köpeğiyle konuşuyor ve David'i bekliyordu.

David günlerce, onu bekleyen kızın hayalini unutamadı. Sürekli doğruyu yaptığına kendini inandırmaya çalışıyordu. Bazen eli telefona gidiyor, o gün işim çıktı gelemedim deyip, yine herşeye yeniden başlamayı düşünüyordu.

Günler geçti ve seçimler sonuçlandı. David seçimleri kaybetti. New Jersey valisi olamamıştı. Yine avukatlığa devam etmeye başladı. Noel hazırlılarının devam ettiği o öğlen, sekreteri içeri girerek, davanın 25 dk sonra olacağını hatırlattı. Hızla hazırlandı. Çantasını alıp adliyeye gitti. Yerine geçti oturdu. Önemli bir tecavüz davası görülüyordu ve sanığı David savunacaktı, işi zordu. Biraz sonra karşı taraf ve hakimde yerlerini almıştı. David ilk tanığa sorusunu sordu. Moralinin bozulmaması için karşı tarafın avukatına dönüp bakmamıştı bile. 2.tanık ile ilgili notlarına bakarken, yüksek topuklu bir ayakkabı sesi duydu. Karşı tarafın avukatı tanığın yanına gidiyordu. Avukat konuşmaya başladı. Bu ses çok sert, acımasız ama bir o kadarda tanıdık geldi.

Başını kaldırdı daha bir dikkatle baktı. O sırada saçlarını sımsıkı topuz yapmış, menekşe gözlü, dudakları bir çizgi gibi kapalı avukatla gözgöze geldi. İşte o anda gözlerinde birden başka bir görüntü canlandı. Çağlayan gibi omuzlarından aşağı sarkan sarı saçlar, heran gülmeye hazır yürek şeklinde dudaklar, melek gibi bir yüz ve güzel bir vücut. Bu o parktaki kız olabilir miydi..?

Yoksa halisülasyonlar mı görmeye başlamıştı. 2 saat sonra dava bittiğinde hiç bir şey hatırlamıyordu.

Yanından hızla geçen avukatın peşinden koşup bahçede yakaladı. Tam ağzını açıp konuşacaktı ki. O menekşe göze ta gözbebeklerinin içine kadar sımsıcak bir şekilde baktı; o çizgi halindeki dudaklar güller gibi açarak gülümsedi ve şarkı gibi melodik bir ses duyuldu.

- "Merhaba o gün parkta sana şaka yapmak istemiştim.. Herşeye rağmen beni isteseydin, cesurca yanıma gelip bana telefondaki meleğim demiş olsaydın. Ya da 1-2 saniye daha bekleyebilseydin. Sana evet demek için gelmiştim. Oysa sen kendi kalbini sınavdan geçirdin ve başarısız oldun. Bu arada, sürekli aradığın... ya da parktaki günden sonra hiç aramadığın telefon, ofisimdeki direkt telefondu."

Ve telefondaki melek yürüyüp gitti...